Hoe gaat het met ons? | Een update van de BosBeauty blogsters van Marijke

15 maart, 17:30. Om 18:00 uur sluit alles, werd er gezegd. Cafés, restaurants, sportscholen. Iedereen doet de duur dicht om stipt 18:00 uur. Corona is al weken het nieuws van de dag en de maatregelen zetten het dagelijkslevel op z’n kop. In onze vorige blog kon je lezen hoe corona impact heeft op onze winkel en webshop maar deze crisis raakt ons als blogsters ook persoonlijk. We zijn een groep actieve meiden die het liefst de hele wereld rond reizen. Dan is het wel even wennen als je opeens in isolatie thuis zit. Waar zijn wij nu en hoe is het met ons?

Nannique

Waar ben ik nu?

Ik mag van geluk spreken dat ik op dit moment gewoon in Nederland ben, maar ik was op het nippertje van mijn buitenland stage in Tenerife terug. Anderhalve week na mijn thuiskomst brak de onrust daar los. Als je op dit moment op een andere plek op de wereld zit en je maar al te graag naar huis wilt, wil ik graag het volgende tegen je zeggen: zet door! Jij kunt dit. Ik weet hoe lastig het is om niet bij je familie te kunnen zijn wanneer dit eigenlijk het liefst is wat je doet. Probeer elkaar zo veel mogelijk te bellen en bespreek ook hoe jij over de situatie denkt en hoe je je voelt. Ga ervan uit dat alles goed komt en probeer zo goed mogelijk voor jezelf te zorgen, zowel lichamelijk als mentaal.

Hoe is mijn leven veranderd?

Tja, als studentje zijnde is mijn leven er toch ook wel anders uit gaan zien. Van het vroeg opstaan, de trein in en mijn dag op school doorbrengen is niks meer over. Ik stap mijn bed uit, volg college’s, maak mijn huiswerk (wat opeens nog meer lijkt als anders?!) en ga mijn bed weer in. Ik vind het vervelend dat een groot deel van je sociale leven wegvalt. Het sporten kan ik gelukkig thuis doen, maar toch keek ik hier ook altijd naar uit. Mijn dagen bestaan op dit moment echt uit school, school en school. En dan heb ik het nog niet over alle onzekerheden die rondom school komen kijken met deze situatie.

Lisette

Waar ben ik nu?

Normaal gesproken ben ik door de weeks altijd in mijn studio in Groningen, waar ik naar school ga en werk bij de Fit For Free. In het weekend ga ik altijd naar mijn ouders toe in een klein dorpje, waar ik mijn vrienden zie en mijn eigen onderneming heb in groepslessen en personal training.

Omdat ik in mijn afstudeerjaar zit en het niet meer mogelijk is om naar school te gaan, ga ik eind april terug verhuizen naar mijn ouders. Het is door de Corona situatie voor mijn en mijn ouders niet meer haalbaar om mijn kamer in Groningen te betalen. Hierdoor moet ik mijn contract bij de Fit For Free stopzetten. Dit was voor mij erg schrikken en had niet verwacht dat ik zo vroeg al uit Groningen zou vertrekken.

Hoe gaat het met mij?

In mijn laatste maand in Groningen werk ik door de weeks een paar uurtjes nog bij de Fit For free. Dit zijn vooral schoonmaak taken en administratie. Verder probeer ik zo veel mogelijk in mijn ouders dorp te zijn, omdat ik me hier veiliger voel. Het is daar rustig, waardoor ik prima buiten kan sporten en veel kan wandelen. Op dit moment zie ik mijn vrienden en familie niet meer en kon ik helaas mijn verjaardag ook niet gezamenlijk vieren. Gelukkig heb ik wel mijn vriend, waar ik nu super veel samen mee ben. Hierdoor voel ik me niet alleen en kunnen we samen wat leuke dingen doen. Wij werken nu beiden zoveel mogelijk thuis aan school en werk wat we vanuit huis kunnen doen. Zodra alles weer ‘’normaal’’ wordt ga ik opzoek naar nieuwe kansen. Dan kan ik opzoek naar een nieuwe baan en uiteindelijk samen gaan wonen met mijn vriend. Hier kijk ik onwijs naar uit.

Tamar

Hoe reageerde ik op dit nieuws?

Ik zat in mijn studio in Groningen en kon het eigenlijk niet geloven. Het eerste wat ik deed was mijn baas van de sportschool appen, of ik dan nog wel mocht sporten binnen. Ik heb toch de sleutel, want van elke dag trainen met gewichten naar niets kon ik mij niet voorstellen. Maar mijn baas reageerde terecht dat dat niet eerlijk zou zijn tegenover de klanten. Helaas, maar toch de realiteit.

Ik besloot maandag naar mijn vader te gaan. Ik had nu en geen school meer in Groningen en geen werk. Heel veel vrienden van mij gingen naar thuisthuis, dus leek mij dit ook de beste optie. Ik dacht, als ik thuis ben bij mijn vader, stiefmoeder en mijn zusje, dan wordt het vast een stuk makkelijker, heb ik meer afleiding en sla ik mijzelf er wel doorheen. Dat dacht ik…

Hoe gaat het nu met mij?

Het was in het begin wel erg moeilijk. Ik leef voor school. Ik hou ervan om nieuwe dingen te leren, ik hou van de gezelligheid met klasgenoten en vooral het gewoon zijn op school. Opeens was dat weg… Daarnaast is sporten naast eten mijn basisbehoefte. In sporten kan ik mijn ei en frustratie kwijt, ben ik even in mijn fijne Tamar wereld en kan ik echt tot rust komen. Dus dat alles opeens niet meer ging zoals ik het gewend was, was voor mij echt hard omschakelen. Na anderhalve week zoeken, frustraties, irritaties, kijken naar wat niet kan en te horen krijgen dat het tot 1 juni doorgaat, was ik het echt allemaal even kwijt.

Beetje bij beetje kon ik mijn draad weer vinden in deze chaos. Ik besloot toch weer naar mijn studio in Groningen te gaan. Pakte het hardlopen weer op, want sporten hoort bij de dagelijkse routine voor mij. Nu ik weer mijn routine heb gaat het weer een stuk beter!

Marijke

Waar ben ik nu?

Ik zit als enige van het blogteam momenteel niet in Nederland. Ik ben vorig jaar Augustus verhuist naar Zweden voor mijn studie en voel me hier echt thuis. Toch was het best een moeilijke keuze om hier te blijven tijdens de pandemie. De rest van dit semester is online dus ik zou terug kunnen gaan naar Nederland. Dit doe ik toch niet omdat ik mijn familie niet in gevaar wil brengen. Als ik terug reis moet ik naar 2 verschillende vliegvelden en zit ik 2 uur in een vliegtuig. Dit zijn plekken waar het risico voor infectie groot is. Mijn ouders zijn een risico groep en ik wil het niet op mijn geweten hebben dat ik de persoon ben die ze bloot heeft gesteld aan het virus. Gelukkig heb ik 3 lieve huisgenoten en zit ik hier niet alleen maar dit was zeker niet wat ik in gedachte had voor deze lente.

Hoe gaat het nu met mij?

Toen ik merkte dat veel van mijn studie vrienden terug gingen naar hun familie in landen over de hele wereld voelde ik me erg alleen. Mijn motivatie voor mijn studie en sport was even helemaal weg. Ik begin nu langzaam mijn ritme terug te vinden. Ik bel veel met familie en vrienden. Gelukkig kun je via skype ook gewoon met vriendinnen bij praten en spelletjes met familie spelen. Ik doe nu veel meer samen met huisgenoten en wandel veel. We moeten ons nu even aanpassen maar we komen er doorheen.

Met ons gaat het dus, naar omstandigheden goed. Wij blijven komende weken gewoon blogs voor jullie schrijven. Blijf positief en wees lief voor jezelf.  A positive mind is a joy for life!

Share this post

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *